Ciao a tutti!
Het was weer eens hoog tijd voor een nieuw blogbericht want ik heb veel te vertellen!
Iedere dag ondervind ik dat ik me echt gelukkig mag prijzen met mijn familie!
De manier hoedat ze met mij omgaan apprecieer ik echt. Een voorbeeld: elke keer als ik vrienden ontmoet van hun zullen ze mij ook ALTIJD voorstellen als hun 'dochter voor een jaar hier in Italie'. Dit is iets kleins wat mij doet voelen dat ze mij toch zeker wel willen accepteren.
Van Grazia, mijn gastmama, krijg ik regelmatig kleren of juwelen toegestopt om aan te doen! Het is gewoon het 'gebaar' dat me al veel doet.
En zo kan ik nog heel lang doorgaan maar daar ga ik jullie toch maar niet mee vervelen.
Mijn oudste gastbroer,Andrea, is wel oke. Heel veel contact heb ik niet echt met hem. Ik denk dat dit komt omdat hij amper Engels kan en mijn Italiaans is ook niet dat is wat het moet zijn. Maar het is wel beter als in het begin. Ik geef het tijd. Een andere reden is ook dat hij boven ons woont en ik hem dus ook niet zo veel zie.
Het fijne is ook dat ze me regelmatig ergens mee naartoe nemen en zo ben ik al een aantal keer naar de zee gegaan. In september en de eerste week van oktober is het weer hier ZALIG geweest.
Zelf hebben ze ook een buitenverblijf. Dus nu hoef ik hier geen lief te zoeken mét een buitenverblijf, voor al degene die me dit aangeraden hadden!
Dankzij mijn gastouders kan ik 2x of meer Cubaanse dansles volgen. Dat houdt in dat ik vooral salsa en andere stijlen (waarvan ik de naam niet echt versta) aangeleerd krijg. In Belgie volgde ik zelf ook dansles dus dit is echt iets voor mij!
Ik ben zelfs al een aantal keer met mijn gastouders op een zaterdagavond naar een havaanse discotheek gegaan waar men alleen cubaans danst! Eerst eten we pizza en erna komen de mannen u vragen voor op de dansvloer, dat is echt heel grappig want ik kan er niks van!
Maar niet alleen mijn gastouders zijn geweldig. Ik heb ook nog een fijne 'nicht' waar ik goed mee kan praten en lachen en mijn 2 nonna's zijn de grappigste ooit.
De een is iedere dag geshminkt en de andere is een echte babbelkous. Wat het dus altijd heel gezellig maakt. Beide maken ze heel lekker eten klaar wat dus niet goed is voor mijn gewicht!
 |
| (Grazia en nonna Lina) |
Vandaag ben ik EINDELIJK kunnen veranderen van klas.
In mijn vorig blogbericht had ik geschreven dat ik in een fijne klas zat en dat ze allemaal heel vriendelijk waren. Dit vond ik de laatste 2 weken toch niet meer. Omdat ze een leeftijd hebben van 15 gedroegen ze zich dus nogal puberig. Pas op, er waren wel fijne uitzonderingen maar op het einde had ik er wel genoeg van.
Nu zit ik in 8 verschillende klassen op elk niveau. Ik zal vanaf nu 9uur per week Italiaans volgen in primo(3de middelbaar) e secondo(4de middelbaar), 2uur Duits in terzo(5de middelbaar),3uur Frans in terzo e quarto (6de middelbaar), 6uur Engels in quarto, 3uur filosofie in quinto ('7de'jaar), 2uur geschiedenis in terzo e quinto en 2uur LO met mijn oude klas (secondo). Ik zit dus voor sommige vakken in verschillende klassen. Dit zal mijn jaar hopelijk goed maken!
En zoals jullie merken moeten ze hier dus ook een jaartje langer naar school gaan.
Er zijn ook al dagen voorgekomen dat de school voor iedereen eindigde om 11u of dat er 'gewoon' staking was. Dit komt regelmatig voor in Italie. Een ochtend te meer voor mij dat ik kan uitslapen!
'Piano piano' omschrijft eigenlijk heel veel.
-Het heeft te lang geduurd voor mij maar nu pas ontmoet ik mensen van ongeveer mijn leeftijd. De vrienden van Toty en Grazia zijn echt geweldig en jong van geest, maar het is toch eens fijn om met leeftijdsgenoten om te gaan.
-Als we het hebben over mijn Italiaans en ik hen vertel dat ik er toch nog wel moeite mee heb en dat ik me soms gefrusteerd voel zeggen ze 'piano piano', alles op zijn tijd.
-Italianen zijn op zich ook 'trager'. Een half uur te laat aankomen, waarom niet? Eten om 14u00 en om 21u00, waarom niet? ..
Behalve in het vekeer hebben ze écht géén geduld! Springt het licht op groen en de eerste reageert niet wordt er onmiddellijk door iedereen geclaxoneerd. Pinken kennen ze hier ook niet echt.
Bij ons in Belgie rijdt iedereen mooi op zijn beurt het rondpunt op, geen denken aan hier. Maar ik voel me veilig en dat is het belangrijkste :)!
-Over een piano gesproken. We hebben er hier een in de 'living' staan. Ik vond het echt geweldig toen ik het zag. Maar het is toch beter als ik er op speel als ik alleen thuis ben want hij klinkt nogal vals.
Maar niet alleen een piano hebben ze hier in huis, ook nog een 'kleine' fitnessruimte! Ik heb er nog niet veel gebruik van gemaakt maar dat zal nog wel komen, vertel ik mezelf :).
De eerste dag hebben we gepraat over familie, de volgende dag over school, de derde dag over de cultuursverschillen en de laatste ochtend was er een kleine talentenshow.
Het (4sterren)hotel is een echte aanrader. Propere kamers, binnen en buitenzwembaden,sauna,... maar vooral superlekker eten!! Pas in juni gaan we er terug naartoe en dan zien we elkaar weer allemaal.
Ik heb ook 3 andere Belgen daar gezien en het rare was gewoon dat we in het begin af en toe Engels tegen elkaar praatten..
Wat ik op een maand al vergeten ben is niet normaal. Of ja eigenlijk is het normaal. Op dit moment denk en spreek ik in het Nederlands,Engels,Italiaans en soms ook nog eens in het Frans.
Maar wat ik op een maand al geleerd en ontdekt heb is énorm. In Belgie kon ik kleine dingen apprecieren. Hier ontdek ik pas echt de waarde ervan.
Ik ben er heel zeker van. Ik kan alleen maar beamen dat ik de juiste keuze gemaakt heb dat een positieve invloed zal hebben in heel mijn leven.
Niemand is volmaakt, daar ben ik het perfecte voorbeeld van.
Veel liefs, ik mis jullie!
Sanne
